Die lewe loop in snaakse kronkelpaadjies, so ook social networks, baie van hierdie paadjies eindig op plekke of vat afdraai paadjies na plekke toe wat jy nooit sou verwag het nie.
Niemand weet wat om die volgende draai in daardie kronkelwoud voorlê nie, wat ons wel weet is dat alle gelowe een ding in gemeen het: wat jy saai sal jy maai en al daai cliches is eintlik baie waar.
Ek sien mense se seer, elke dag, Hermien, ek’t jou comment geantwoord – sterkte vir jou, kry asseblief hulp al is dit net vir jou eie sielerus, maar veel meer nog vir jou kind se toekoms ook, dis baie belangrik.
Ek verneem dat daar iemand is wat weereens ander mense se blogs gebruik om dinge oor my te sê, kom ek maak dit vir jou maklik behalwe die feit dat jy my nommer het (jy’t hom mos net nou die dag nog uitgedeel) en my email adres het en dan nog sommer weet waar ek werk ook, so jy kan hierheen ry as jy sou wou rig ek ‘n ope uitnodigning aan jou: mail my – ingridmarais@yahoo.com . Verder het jy toegang tot die comment knoppie op hierdie blog, soos enige ander persoon, net soos almal wat nie gereelde comments lewer of intekenaars is nie sal jou comment in elk geval eers deur my gesien word. Jy is welkom om my te haat, net soveel soos jy wil, guess what, dit doen niks aan my nie, net so min as wat die bedelaar in die straat se skelwoorde, omdat ek hom nie geld vir gee vir sy drughabit nie iets aan my doen nie. Dit mors wel jou eie energie, bevark jou eie aura en trek negatiewe goed na jou toe aan. Dit is sad en pateties om elke keer iemand anders se blog te probeer gebruik om iets oor my te probeer sê, want weet jy wat ek het nie jou of enige ander persoon se validasie nodig nie. Net vir die rekord die persoon het sy mening uitgespreek, ons het dit soos volwassens bespreek en elkeen loop sy eie paadjie met sy eie kronkels, so daar was toe nie eintlik iets om oor lekker te kry nie.
Sorry blogmaats, net so klippie wat ek uit my skoen moes kom skop. Gelukkig is ek op ‘n plek in my lewe waar ek nie meer so totaal afhanklik is van aanvaarding en goedkeuring nie, die wonder van ouer word, ‘n seening wat ek baie keer wens ek al gehad het twintig jaar gelede, maar ek is steeds dankbaar vir elke les wat ek geleer het op my paadjie tot hier en ek sien uit na elke nuwe les wat die lewe my nog gaan leer – a work in progress, dit is al wat ek wil wees.
Mooi week vir ieder en elkeen van julle.
